باران

غزل

sherbaran — Tue, 29 Dec 2009 13:57:17 GMT

زسادگی ست اگربشکنند بال اینجا

قفس حریف نشد با پَرخیال اینجا

کسی که برقد این باغ چون تبرپیچید

نداند آن که شود شاخه خود نهال اینجا

نگاه ماست زصدها کلام گویا تر

چه غم که بخیه بود پاسخ سئوال اینجا

شبی درآینه ی خود ببین که خواهی یافت

نشان کاوه وسیمرغ و نسل زال اینجا

نوای حنجره ها ضجه های تکراری ست

دلَ م گرفت ازاین حال و قیل و قال اینجا

تویی که ازدل بی تاب دف خبرداری

چنان بکوب که شادی کند ملال اینجا

زمین دوباره به خود رنگ آسمان گیرد

اذان تازه بگوید اگربلال اینجا

درآسمان تو ببین ماه و من درابرویی

تفاوتی نکند آن قدرهلال اینجا

هلا چنین که سخن می رود به بسترشعر

شبی به گردنَ م آخرشود وبال اینجا

دروغ

sherbaran — Wed, 09 Dec 2009 02:22:05 GMT

وقتی بهت دروغ می گه اون که می گه دوست داره

منتظره یه فرصته تا تو رو تنها بذاره

وقتی که وقت ش می رسه, از همه چی دل می کنی

خودت و کول ت می کنی , فقط به فکر رفتنی

تو می مونی و بارغم , تویی و سرمای هوا

بارون و باد و خاطره , شب و سکوت جاده ها

باید بری اینجا دیگه چشم به راهی نداری

به جز خدا و یه دل ساده پناهی نداری

شاید تو عمق جاده ها بری به جایی برسی

تا خودت و رها کنی از این بلای بی کسی

اونقدر اما خسته ای از دروغای دوباره

که دیگه باور نکنی , یکی دیگه دوسِت داره

یه عمری آواره می شی تو کوچه ها و خونه ها

هنوز خودت رو کول ِتی , شدی مث دیوونه ها

مث یه نقش مبهمی می ری تو یاد آدما

گاهی ازت حرف می زنن تو وقت خواب بچه ها

حالا بازم تو موندی و بارغم و تنهایی یات

عمری باشه فقط می ری به باغ توی قصه ها

اگه یه روز بری بری , هی نرسی به خونه تون

می فهمی که چی می کشه , کلاغ توی قصه ها

برای نی شکر

sherbaran — Tue, 01 Dec 2009 19:43:17 GMT

بس کن

این آب ریختن و گل پاشیدن را

جسمَ م پوسیده ترازآن ست

که تورا بشنود

و روحَ م

بیگانه تر.

شمع را

زیردرختان همسایه روشن کن

و در اتاق ت اشک بریز

این خاک

آشنای تونیست.

بزن سرباز

sherbaran — Fri, 23 Oct 2009 23:27:17 GMT

بزن سرباز

برادرتیررا درقلب من بنشان

نه برجان و دل این مهربان مردم

که دراین خاک می هستند

بزن برمن

که با شوریدگی , ظلم و ستم را شعرمی سازم

عدوی بند و زنجیرم

خیالم, شورو شوق و شعرو آوازم

منم شاعردراین خاکی که دل بستند

مردم , تا بمانند ودرختان

بارسبزآرند

بمانند و بکارند وادب ورزند

ببین امّید را درچشمشان جاری

وسبزی را که دوردستشان دارند

به هردشت و بیابانی چو بارانند

بهارانند

بزن برمن

که قلبم سوگوارسرزمین آرش و فرهاد

که می لرزد به هربیداد

وازدل می کشد فریاد

بزن برمن

که جان را می دهم برآستان حضرت اینان

که یارانند

و خرسندم

که ازغم می شوم آزاد

نه براین مهربان مردم

که ازجان دوستت دارند

تورا چون خویش پندارند

که این ها خانه ای دارند

وچشمانی که بردرمنتظرمانند

اگردیو درونت رام می گردد

دلش آرام می گردد

بزن برمن

که آوازم , خیالم

واژه های عشق دارم درقلم

بیزارازظلم و ستم

اسطوره سازاین صداقت های سبزم

دردل این خاک

خونِ جاریَ م

نبضم

اگرچه مادران زایند

هزاران کودکی چون من

و برگهواره شان

لالایی و آوازمی خوانند

تا شاعرترین باشند:

لالالالا گل سرخ و سفیدم

تورا درخویش چون جان پروریدم

الهی داس نامردان نبینی

بخواب ای سبزی باغ امیدم

غزل

sherbaran — Tue, 25 Aug 2009 23:08:17 GMT

به باد می دهدم عاقبت غریبانه

غباربی کسی وغربت وغم خانه

به اشک و ناله به طوفان سپاردم آخر

زچشم و دل چه بماند؟ دوطرح ویرانه

سرغریبی خود تا به شوق بگذارم

کجای شهر بگردم, کجاست, کو شانه؟

به زیرعشق تنِ خاکیَ م چه کم دارد!

مگربه وقت سرشتن نکرد پیمانه؟

زبس که شمع دلم شعله شعله می سوزد

یکی ست حال من وعشق و جان پروانه

خلوص لیلی وقیس این محک به سنجش بس

ببین که آخر قصه که گشت دیوانه؟

تمام روز و شبم را که درغریبی رفت

به جای تذکره باید نوشت افسانه.

غزل

sherbaran — Fri, 26 Jun 2009 23:46:06 GMT

ما آخرین قبیله ی مردان عاشقیم

تنها ترین نشانه و داغ شقایقیم

هرگز نه قدرعشق وغم ما شناختی

مجنون و خسرویم , همایون و وامقیم

ما گرچه خسته ایم ازامواج و ابروباد

تا ساحل آخرین امیدیم, قایقیم

ما لحظه های پاک نگاهیم تا ابد

ما جزیی ازشما و نشان حقایقیم

درعشق گرچه واله وشیدا و بی غشیم

دراعتبارعالم امکان, دقایقیم

ازسینه های اهل وفا دل ربوده ایم

بالطف رهزنیم وپرازمهرسارقیم

چیزی به غیرنقد دل و جان نمانده است

آن هم نثار پای شما, گرکه لایقیم

سنگ محک بیارو دل ما عیار کن

تا روی سنگ هم بنویسد که صادقیم

وا وطن امروز

sherbaran — Sun, 21 Jun 2009 09:55:17 GMT

' align=baseline border=0>سبزند اگرچه سرو دست و بدن امروز

آلاله دمیده ست ز خاک وطن امروز

خودکامگی و پستی و تحقیرو تحجر

آتش زده بر جان و دل مرد و زن امروز

تا گوش جهان پرشود از ناله ی مظلوم

فریاد برآرید به هر انجمن امروز

کو کاوه که ضحاک به تختَ ست دوباره

آن چرم بیارید زعهد کهن امروز

طی گشته مدارا و کنون وقت نبردَست

باید که بپوشیم سراسر کفن امروز

(ازخون جوانان وطن لاله دمیدهَ ست)

سرخَ ست دل کوچه و دشت و دمن امروز

درخانه نمانید, نه وقت خورو خوابَ ست

ای وایِ وطن, وایِ وطن, وا وطن امروز

لات ماژور

sherbaran — Thu, 09 Apr 2009 20:59:17 GMT

لطفا در گام لات ماژور بخونین.

چارسو می ره زیر قرق, شما اگه لب تر کنی

هرکی پیچید تو پروپات,بپّا مارو خبر کنی

به موت قسم خیالی نیس, تیزی پر شالمه

هرکی بهت زُل بزنه, تو قاب دسمالمه

جون ِ حاجیت چشاشو در می یارم

از نالوطی که واهمه ندارم

اتل متل آلوچه

بی ریخت می شه تو کوچه

حبسی شو گردن می گیرم , جون بخواه

جون چی چیه؟ خونه تو شمرون بخواه

می دم اُتول از خارجه بیارن

توش بشینیم به کوری مرد و زن

قیقاژ بدیم زیر گذر تو تهرون

اما فقط اون چشارو بپوشون

غیرتی مون نکن میون انظار

نسق می گیرم یه هو توی بازار

عاشق سینه چاکتم به مولا

خاک پاتم , هلاکتم به مولا

از تهِ دل فقط بگو حاجیته

لب سوزِدبش قند پهلوحاجیته

گوشه کنار هواتو دارم پری

زتت زیاد, بپّا که بی را نری!

sherbaran — Wed, 08 Apr 2009 19:44:37 GMT

صدای دهل و کرنایتان را

تا هرکجا می خواهید

بالا ببرید.

ازاین کرتر نمی شوید.

ما هم که سال هاست

حنجره هایمان لال شده اند.

لطفا آمار بی سوادی را

پایین بیاورید.

ما فقط می نویسیم.

گاوا

sherbaran — Mon, 12 Jan 2009 13:05:17 GMT

زیر این آسمون تار و کبود

ما یه روز نور و کشوندیم توی شب

عشق و از تو تاریکی از توی دود

پیدا کردیم و نشوندیم روی لب

ما همیشه مثل یه آب روون

دنبال صحرا دوییدیم

با تموم واژه های مهربون

روی بدا خط کشیدیم

گاهی بارون و گاهی آفتاب و مهتاب شدیم

گاهی مثل شاپرک سوختیم و یا آب شدیم

حالا فصل قحطی و نداریه

فصل گشنگی و بخل آسمون

فصل تشنگی و گریه زاریه

ما می خواییم کمک کنیم به دنیامون

می شه ما رو بپاشین تو یونجه ها

بلکه گاوا یه ذره بزرگ بشن

بهتر از اینه که گله بره ها

هر روزی که می گذره گرگ بشن

کاش میشد گاوای ما بزرگ بشن!!