تبليغاتX
باران
گندم برای راندن آدم بهانه بود ورنه بهشت این همه هم ماجرا نداشت
 

 

درطلوع مغرب تنهايي،

 

كدام دلت را گريه خواهي كرد؟

 

بر باد رفته را؟

 

بر باد داده را؟

 

كدام را؟

 

                             


        

قفس را بال مي زند،

 

پرنده اي كه مهاجر نيست.

 

بيچاره،

 

شكارچي!!

 

 

        


 

 

باران كه نباشي،

 

جا مي گذاري رودخانه را.

 

خاطره ي دريا،

 

ابر نمي زايد.

 

                    


در كــدام ايستگاه پياده شوم

 

كه بي تو نباشد؟

 

نزديك است

 

ريل ها  جا بمانند.

 

زمان تنگ مي شود.

 

جوانه مي زند،

 

دردست هايم زيتون.

 

برشانه ام صليب.

 

ودرختي كه مجنون نيست،

 

در كوچه ي بي ريل،

 

وايستگاهِ بي تو.

 

كجا پياده شوم؟

 

كجا؟؟

                           

                          


مي داند.

 

چرك وخوني را كه شناور است.

 

مي چسبد.

 

زالويي كه فكر مي كند.

 

                                


 

نت هــايش گم شده اند

 

 

آوازخــــوانِ دوره گــرد،

 

 

خط هـــايِ موازي مي كشند

 

 

انگشتــانِ نا ســازش.

 

 

هــــوا ســــرد است.

 

 

كاش قطــــار بيـــايـد!!

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 27 آبان1385ساعت 8:43 بعد از ظهر  توسط مسعود ارشادی فر  | 

 

ما ستاره ها رو پرپر كرديم

 

 كوچه رو خاك برادر كرديم

 

 آتيش و تو خونه هامون كشتيم

 

 وقتي عكس ماه و باور كرديم

 

 رولب حنجره آواز شكست

 

 پنجه هامون به تن ساز شكست

 

 آسمون برق زد و طوفان شد

 

 حرمت اون همه پرواز شكست

 

 ما همون روز شبيخون خورديم

 

 كه به تاريخ دل ونسپرديم

 

 تا صدامون برسه تا امروز

 

 بارها زنده شديم و مرديم

 

 تا تو دنياي شما جا داريم

 

 چشم اميد به فردا داريم

 

 گرچه شلاق خور طوفانيم

 

 ما هنوزم دل دريا داريم.

                          


 

فصلِ شكوفه كردنه، روز تولد تو

 

عاشقِ خوبي شدنه، روز تولد تو

 

 

سبد سبد گل مي يارن، فرشته هاي مهربون

 

ستاره ها خط مي خورن، از تو شباي كهكشون

 

وقتي كه چشماي سيات، يه آسمونِ روشنه

 

خورشيد خحالت مي كشه، ماه برات دف مي زنه

 

 

تا همه عالم بدونن تك به تك

 

مي نويسم روي پرِ شاپرك

 

براي تو از تهِ دل مي خونم

 

مهـــربونم، تولـدت مبـارك

 

 

عشقمو هديه مي كنم، به پايِ خوبي يايِ تو

 

دلم مي خواس كه از بهشت، گل بيارم برايِ تو

 

شمع هارو روشن مي كنم، شهرو چراغون مي كنم

 

اسمتو فرياد مي زنم، هلهله بارون مي كنم

 

 

 

تا همه عالم بدونن تك به تك

 

فوت مي كنم تو پيرهنِ قاصدك

 

براي تو از تهِ دل مي خونم

 

مهـــربونم، تولـدت مبـارك

 

             


 

خيـلـي سالـه بافتــه عمــو، زنجيــر واســه پاي همــه

 

پـاهـاتون و نگــا كنيــن، بـه جـاي حـرف و همهمــــه

 

كـي مي گـه زنجيــربـافِ مـا از پشتِ كـوه هـا اومـــده؟

 

پشتِ سـرش حـرف نزنيــن، كه كارش وخـوب بلــــده

 

نـون تـوي دستِ بـابـا نيست، امـاعمـــويِ نـاقـلا

 

نخوچي كيشميش مي ريزه، گاهي توجيبايِ بـابـا

 

داد مي زنــه: آي بچـه هـا، دنبــال هـم به صف بشيــــن

 

نخوچي كيشميش بخورين، هـرچي كه مـن مي گم بگيـن

 

يـواش يـواش روهــر كســي يه اســمِ تــازه مي ذاره

 

صـــداهـايِ تـازه مي خـواد، كه هــر كسـي دربيــاره

 

مـا ديگــه يـادمــون مي ره كه كي بوديــم و از كجــا؟

 

حـالا ديگــه صــدا شـديـم، بـايـد بـريـم پشتِ كـوه هــا

 

بـابـا هنــوز نـون نـداره، پينــه پــره تـو دست و پـاش

 

كاش ديگـه هيشكي نخوره نخوچي كيشميشارو، كـاش

 

                              

+ نوشته شده در  شنبه 27 آبان1385ساعت 5:11 قبل از ظهر  توسط مسعود ارشادی فر  | 

 

 

بعدِ من بي كس و بي عشق، به سر خواهي كرد

 

خسته و بي دل و سرگشته، سفـــر خواهي كرد

 

من كه بستـم كمـــرِ عمــــر، به زنجيـــــرِ غمت

 

تو كجا باقيِ اين عمــــر هــــــدر خواهي كرد؟

 

شورِ شيــــــداييِ مـن با تــو به عـــــالم برسد

 

گـرچه مي دانم از اين عشق ، حـذر خواهي كرد

 

شـايـد آن روز كـه تنهـــاييت آغـــاز شــــود

 

همچـــو قلبِ مــنِ آواره ، خطــــر خواهي كرد

 

بي جواب است همــه سـوزو نيـــــا زم امـــروز

 

دور بـاد از تو كه فـــردا تو ضــرر خواهي كرد

 

پس از ايــن هيــچ پيــــامي نفـرستــم به تو بـاز

 

برو اي عشق، كه بي من تو سحـــر خواهي كرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 27 آبان1385ساعت 4:50 قبل از ظهر  توسط مسعود ارشادی فر  | 

 

كوچـه بن بست، كوچـه باريك

 

كوچـه طـــــولاني و تاريك

 

كوچـه ( َرد گاهِ) هنــــوزِ آدمــا

 

گاهي ديوا َرد مي شن ازكوچـه ها

 

جايِ تيـــغ وبــوي باروت و داره

 

كوچـه گاهي رنگِ شاتوت و داره

 

 

كوچـه پرپيــچ و خَمــه

 

توغــــروبش، ماتمــه

 

سـرد وسنگين وغـريب

 

ســـرنـوشتِ آدمــه

 

 

كوچــه هـا، كوچ بودن كه موندن و اسير شدن

 

ديگه ديـره واسـه رفتـن ، همگـي پير شدن

 

كوچ كن ازخودت، اگه مي خـواي به ابـرا برسي

 

رنگ مرداب و نگيري و به دريــا برسي

 

مثل كوچـه هـا نشي غــريب وتنهـــاي زميــن

 

كي مي دونه چي نوشتن واسه فــرداي زميــن؟!

 

كوچت از كوچـه شدن، بالا تـره

 

كوچـه ‌آخرِ زمينه، اما كوچ يه باوره

 

 

كوچـه پرپيــچ و خَمــه

 

توغــــروبش، ماتمــه

 

سـرد وسنگين وغـريب

 

ســـرنـوشتِ آدمــه

 

                       


 

اگــه مهـــر جـانمـازم، بـي دعـاهـاي تـو سنگـــم

 

اگــه آبــــروي عشقــم، بـي تـو رسـوايي و ننگـم

 

اگــه دريــاي عميقــــم، بـي تـوهمــرنگ ســرابم

 

اگــه بهتـرين رفيقـــــم، توچشـات يه قطــــره آبم

 

 

اگــه مثل نقطـــه اي آخـــرحـــرفــاي تــو باشـــم

 

مي تونـم با تـو بمـونم، مي تونـم با تـو صـدا شــم

 

تـو مث (هـا)ي تو سـرمـا، مــرهــم دست كبـودي

 

روي لب هــاي تـابستــون، بستـــرجــاري رودي

 

ته تلخــي ياي فـالــم، يه سفــر يه جـــاده پيــــداس

 

نقش مـن، مثلِ يه مـاهــي، نقش تو آبـي دريـــاس

 

دونه هـاي حـرف اسمت، مثل قطـره هـاي بارون

 

مي چكـه مثل خيـالــم، توي قهــــوه هــاي فنجون

 

اگــه همسفــر تـو باشي، همــه جـاده هــا بهــارن

 

گلاي قشنـــگ دنيـــــا، واســــه ديدنت قطـــارن

 

                                        

          

             


 

تن كــوچـــه پــرشد ،  از آوازِ يـا تـو

 

شبـي كه شمــردم، نفس هـام و تـا تـو

 

شبـي كه سپــردم به كـوچـــه صـدامـو

 

نـديــدي كه مي سـوخت آتش نگــامــو

 

شب بـاد و تنــــــدر، شب بي ستــــاره

 

شب آب و آتش، خـــــــزانِ دوبــــــاره

 

شب دار ديـــــدن، به كابـ‌‌‌‌ـــــوس گــاهـي

 

كه رقصـــد به بـامــش، سـرِبي گنـــاهـي

 

از اين خستگـي هـا كه تنپـــوشِ بــرگـــه

 

تنِ ســردِ كـوچــــه، قـــدمگــــاهِ مــرگــه

 

مــن وپـاي هجـــرت، مــن و راه ديگـــر

 

تــو و دست حســرت، تــو و ديــده ي تـر

 


 

 

تنهـــايــي مثل صليبــي، عمــريه رو دوشمـه

 

اون خــداحـافظ سـردت، هنـوزم تــو گوشمـه

 

من واين تـرانـه هــا همـديگـه روپــرمي كنيـم

 

روح پـاكِ واژه هــاشون، گـرميِ آغـــوشمــه

 

مـوجـايِ دريــا اگـه تا آسمــون پَــر بگيــــرن

 

آخــرش تــو آغـــوشِ آبـيِ دريــا مي ميـــرن

 

غــمِ رفتنت مثِ مـوج و دلــــم، دريــــاييـــــه

 

مي گـذرن اين شبايي، كه اسمشـون تنهــاييــه

 

نقش آدمـــا همينــه، يه خيـــال و خـــاطـــــره

 

هميشـــه يكـي مي يــاد، تا دوبــاره يكـي بــره

 

مي دونم زميـن مي چـرخه، روزا تكرار مي شن

 

گاهـــي امــا بــدي يـا، رويِ دل آوار مي شن

 

دريــا و خـــاطــره وكــويـــرو تشنــه لبِ رود

 

بـارون ونهـــال وجنگــل، تبــر وهيــزم و دود

 

خنجــرو زخـم و تن و پيــرهـنِ رنگ غــروب

 

آخــرش اولِ قصــهَ س، يكـي بـود، يكـي نبـود.

 


 

تـو اين روزهـايِ دلتنگــي، تـو اين شبهــايِ مــردابـي

 

تـو بــايــد گل كني درمــن، تـو اي نيلــــوفــــرِ آبــي

 

تـو مي شناسي غــروبِ تلـــخِ مـــردابــو

 

تـو مي دونـــي نشــــونِ آب وآفتــــــابــو

 

تـواين تنهــايـي وغــربت،طلـــوعِ شــور و احســـاسـي

 

علاجــــم كـن به لبخنــدي، غـمِ مــرداب و مي شناســي

 

من و بـا مــوجِ دريــا آشنــا كــن

 

من و ازاين قفس،ازمن رهـا كـن

 

تـواين فصلايِ بـي تـابـي

 

تـواي، آبـي تــريــن آبـي

 

بمــون بـا مـن، بهشتِ بـا تـو بـــودن

 

بمــون نيلـــوفــــرم، نيلـــوفــــرِ مـن

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 آبان1385ساعت 2:37 قبل از ظهر  توسط مسعود ارشادی فر  | 

شبي دلگيــــر و بــاراني، افق تــاريك و بـي روزن

 

صـــداي نـاله مي پيچـــد، به تـارو پــود پيـــرهـــن

 

دوباره شعلــه پوشيــــده، دلـم از داغ تنهــــايـي

 

دوباره لالـــه مي سوزد، ميـــان بـاغ تنهــــايـي

 

سپيـــــدارم، ولــي چــون بيـــــد مي لــرزم

 

دراين ســـرمـاي بي خورشيــــد مي لـــرزم

 

تو مي رفتي و در چشمت، وداعــي ســــرد، روشـــن بـــود

 

چـو طــوفـان گــرم مي رفتي، غبـــــار درد، بـا مــــن بـــود

 

رهـــــايــم كـــردي و از دست مي رفتـــم

 

درآن طــوفــان، چوتيــرازشست مي رفتـــم

 

هــواي آسمـــــان در بــال مــن گــم شــد

 

دلــم شمعــي شـد و در پيرهــن گــم شــد

 

نگــاه خيـــره ام، يكــريــز مي بـــارد

 

وداع جــان و تـن، پـاييــــز مي كــارد.

 


 

 

به قلعــه هـاي تباهـي، سپاهِ شب بيــــدار

 

به دل خيـال فريب و به سـرهـــواي ستم

 

ســـــوار اسب بتـــازنـد در شب تـاريـك

 

مگـركه لشكـر خـورشيـد بشكنــد در هـم

 

 

پيـاده هــاي سيـه قلب و ابرهـــه بر فيـل

 

به طـرح تـازه نهــال هجـــوم مي كارند

 

ميان لشكرخـورشيــد،اضطـرابي نيست

 

به پايمـــردي ايمــان و عشــق مي رانند

 

 

در اين قبيـله كه مــردان شب شكن دارد

 

بگو به شب كه ز كيشِ توهيچ باكي نيست

 

درايــن ديــار به شوقِ سپيـــده ي فـــردا

 

كسي كه جان ودلش را سپرندارد كيست؟

 

 

نبرد گـرم افـق، خونِ عشق مي خـواهــد

 

تمـــام لشكــرخـورشيــــد، سربه داراننــد

 

به حكمِ عشق، سحـرسرنوشتِ اين بازي ست

 

وَچشم هـاي سياهي،چه مـات مي مـاننـــد!!

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 آبان1385ساعت 2:9 قبل از ظهر  توسط مسعود ارشادی فر  | 

شبي كه نغمــه ي نـازِ تـو در ســـرم پيچيـــد

 

هــوايِ بـا تـو پـريدن، به هــر پــرم پيچيــــد

 

رهــا شـدم ز زميــن، سـويِ آسمـانِ خيــــال

 

همـــــايِ اوجِ فلك، بــال در بـــــرم پيچيــــد

 

جهــان دوبـاره به چشمم، لطيف و زيبـــا شد

 

اميـــــد تـازه بـه دستــــانِ بــــاورم پيچيـــــد

 

نهــــالِ شـــوق گلــي داد در خـــــزانِ دلــــم

 

مسيـــح ِعشق دمـي تـا بـه پيكــــرم پيچيـــــد

 

عجيــنِ يـادِ تـو گشتـم، چنان كه تـا دلِ صبح

 

 شميــمِ مــويِ تـو حتـي، به بستــرم پيچيــــد

 

قضا، به قصـه ي تنهــاييَ م چو نقطـه نهــاد

 

مــدارِعـاطفــه تـا ديــــده ي تـــــرم پيچيــــد

 

نشــاطِ گـم شـده پيــــدا شد از ديـارِ غـــريب

 

بهـــارِ شعــر به صحــرايِ دفتــــرم پيچيــــد

 

اميـــــدِ ديـــــدنِ روي تــو همنشيـــــنِ دلــــم

 

شـد از شبـي كه نــوايِ تـو در ســرم پيجيـــد

 

                

 


 

 

مـن بغض گُـر گـرفتـه ي پـايـانِ قصـــه ام

 

درآسمـــانِ چشــمِ تـو بـارانِ قصــــه ام

 

اين روزهـا بـراي تـو فـــردا نمي شود

 

ديگـــر رسيـده ايـم، به پــايــان قصــه ام

 

بگــــذار از خيــــالِ تــو آرام بگــــذرم

 

اين لحظه هـايِ مـانده كه مهمــانِ قصــه ام

 

در آرزويِ يك خبـر از عشق، يك صــدا

 

عمــري ست در طــوافِ بيــابـانِ قصـــه ام

 

دريــاهنــــوز در دلِ من مــوج مي زنــد

 

در بيكــــرانِ آبـي و پنهــــان قصــــه ام

 

بـادِ بهــار بــويِ پَــر و بــال مي دهـــد

 

همچـون قفس شكست، زمستـان قصــه ام

 

نقطـه، تمــام. مي شنـوي؟ بـاد مي وزد

 

ديـــــوار بستــه است، خيـابـان قصـــه ام

 

بي من ميـانِ اين شب و بـاران، قـدم بزن

 

از من گـذشت، جـانِ تـو و جـانِ قصـــه ام

 

          


 

همين دقيـقــه ي ابــري، همين خيابان بود

 

شبي كه دلهـــره با عشـق، زير باران بود

 

شبي كه دست دعـا گنــدم ازهـوا مي چيـد

 

ولـي دوشــاخه گل يــخ، ميــان گلدان بود

 

شبي كه قهـــوه برايم، زبـان تلخـي داشت

 

اگــرچـه اســـم تـو در انتهـــاي فنجان بود

 

ستــاره ام كه رصـد شد، قريـن رويت بود

 

غروب خـاطـــرم اما، چه برگــريزان بود

 

تـو بي نظيـــرتـريـن آفتــــاب مــن بــودي

 

وبـرمــــدار تــوگشتــن، چقـــدر آسان بود

 

كسـي ســوار به خـوابت رسيد و ازآن بعد

 

هـواي خـواب وخيـالم، هميشـه طوفان بود

 

نفس نفس، نفس از بـوي دل تهــي مي شــد

 

قـــدم قـــدم، قـــدم عشــق، رو بـه پايان بود

 

گذشت آن همـه احسـاس و خـوب مي دانـــم

 

كه آن هـــراس از اول، هميــن زمستان بود

 

 

 

 

 

        

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 آبان1385ساعت 2:3 قبل از ظهر  توسط مسعود ارشادی فر  | 

ابتدا نيت كنيد

سپس براي شادي روح حضرت حافظ يك صلوات بفرستيد

.::.حالا كليد فال را فشار دهيد.::.

براي گرفتن فال خود اينجا را كليك كنيد
دریافت کد فال حافظ برای وبلاگ

انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس