|
گندم برای راندن آدم بهانه بود ورنه بهشت این همه هم ماجرا نداشت
|
ترانه فيلــــم (چشمـــا ن سيــاه) ساختـه ايرج قادري،
آهنگ و تنظيـــم: فريبرز لاچيني،
خواننده: امير تاجيك.
چشــام و ازَم گرفتـي، واسه چـي؟
برديشـون امـا نگفتي، واسه كــي؟
حالا روزم مثِ شب ، سرد وسياس
چشم من ، مسـافـر تاريكـي ياس
آسمــونـم بي ستـارَه س، نگـــو نـه
توسينـهَ م يه قلب پـارَه س، نگـــو نـه
مگــه مـن لايـــقِ خورشـيد نبــودم؟
لايـــقِ چشمــي كه مي ديـد نبـــودم؟
كـي مي ياد چشمــاي من باشه دوبــاره؟
بــــرام از روشنـي يا، خبــر بيـاره؟
پـاي ايــن پنجــــره بستــــه بمـــونـه!
جـايِ ايــن حنجـــره خستـــه بخـــونـه؟
سهـــمِ انتظــارو از تـو كــولــه بـارم بـردار
ديگـه بســه شــونه هــام، تـاب كشيـدن نـدارن.
همــه كــولــهَ م و از بــار سفـــرخـالـي كن
تـاافــق سيــاهــن اين جـــاده هـا رفتن نـدارن.
خستهَ م از خستگي هـا، حتي دلبستگي هـا
ازشبـايِ انتظــــار، از روزايِ روزگـــار
از كبــــوتـرايـي كه بــالِ پــريـــدن نـدارن
جـاده هـايي كه ديگـه شوقِ رسيدن نـدارن
عمـــــريـه بـا غـــربت و تنهـــــاييــام همسفـــــــرم
كاش مي موندي، كاش مي موندي هميشه تو باورم
هنـــــوزم بـــرام معمـــاس كه تـو رفتـي
دلِ من مگه چي مي خواس كه تو رفتي؟
بــي تـو بـا تنهــــاييــام حـــرف مي زنم
ازسكــوتِ خــونه پيـــــداس كه تو رفتي
رفتـي امــا ديگه برنگـرد تو اين خـونه دوبـاره
بـــذار آسمــــونِ مـن خــالي بمـونه از ستــــاره
بـا همــه بـي كسـي يـا سـر مي كنم تمـامِ عمــرو
امـا اين راهـي كه رفتـي، ديگه برگشتـن نـداره
خستهَ م از خستگي هـا، حتي دلبستگي هـا
ازشبـايِ انتظــــار، از روزايِ روزگـــار
يه آسمــــون ستــاره رو، مي شـه به چشمـــايِ تو بـاخت
مي شـه شبـايِ عـاشقـي، خــورشيد و از رويِ تو سـاخت
مي شـه كه رويِ شيشــه هـا، اسمتـــو(هـا) كـرد ونوشت
اون وقت بهــار گل مي كنه، تو كـــوچـه هـايِ سرنوشت
معنـيِ دستــاتو بگــم، اگـه بـرايِ پيچكـا
چشمــاتو نقاشــي كنــم، رويِ پرِ شاپركا
تو كوچه ها جار مي زنن ، هوايِ فصلِ تازه رو
نسيمِ موهات مي پيچه، تو دامنِ قاصدكا
وقتـي بيــاي از قـــدمـات، مي شكنـــه خـــوابِ پنجــره
چشمـــايِ خيـــسِ من هنــوز، مونده تو قـــابِ پنجــــره
وقتــي هـــوايِ شعــرِ من، لبـــريــزه از تـو گفتنـــــه
تـويِ كـــويـرِ دفتـــــرم، دوبـاره بــارون مي زنــــــه
يه شب مي يام مي دزدمت، مي برمت، بگو كجـــا؟
تو شهــر خـوبِ آرزو، تو خـوابِ سبزِ كـوچــه هـا
تـازه تــر از تــرانــه هـــام، مثل بهــار و بـاروني
دلت نجيــب و بــي ريـــا، بـه پــاكــيِ آسمــــونـي
اميـــد قلبِ من تــويي، قلبــي كـه يـه دنيــــا تـوشه
قـربـونِ دريــايِ چشــات، كه شـاه ماهـي يا تـوشه
دلــم مي خــواد داد بـزنم، صــدام بـره تا آسمــون
تـو كـوچـه فـريـاد بـزنم، آي آدمــايِ مهـــربــون:
بــرده كسـي دلِ منو كـه تـو دلــش رنگِ خــداس
تــويِ كتــابِ عـاشقـي، ليلــي تـرينِ قصه هــاس
دلم مي خواد تو خوابِ تو، پـابذارم، رويــا بشـم
وقتــي چشـــام بـارونيـه، تو دامنت دريـــا بشــم
بيا كه دست سـرد من كـم داره (هــايِ) گـــرمتو
تــرانـه هــام منتظــرن، كجــاس صـدايِ گرمِ تو؟
تمـام تصنيف هـا بـراسـاس ملــودي هـاي دوستِ عزيز
وهنــرمنـــدم:سيــد محمـــود بهشتي زاده ســروده شده است،
كه به ســرپـرستيِ استـــاد: فــرهـاد فخــرالديني وبا صـــداي
عــزيــزان: عليــــرضا قــــربــاني و ســالار عقيـــلي، در
كنســـرت هــاي متعـــدد ، اجـــرا شـــده است.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بــي تــو مــن چــه كنـــم؟
يـارا، يــارا،
شبهـــاي من ز تو روشــن،
صحـــــرا از روي توگلشـــن،
چـون خـوابي به چشـم خستــه من.
رفتــي تـا ازآشيـــانـم،
ابـري گشتـه آسمانـم،
مي جــويـم تورا به رويـا، زمـاه و دريـا، كه يــار من بـاشـي
مي خــواهـم دراين زمـانه، به هــركـرانه، كنــار من بـاشـي
بنشيــن اي مــه مــن، كـه شبــم پـرشــد از سيـــاهـي
بنشـــان آتــش دل، تـو به جـــــادوي نگــــاهــي
دل سـرگشتــه من، چه كنــد بـا غــم جـــدايـي؟
چـه شـود گـر ز كــرم، نظري رخ بنمـايـي؟
چــونسيـــم سحـــر، زچمـن مگـــــذر،
كه به خــرمن لالــه از نگهت زنـي شـــرري
تويــي دلبـــــرمـن، دل مـن مشكــــن،
كه نمــانـد از اين اسيـــر بلا دگـــر اثـــــري
گل بــاغ مهــــربــاني، تــو اگـــر يــارم نمــــاني!
تك و تنهـــا بـا بهـــــار رسيــــده در دل اين چمـــن چــه كنـــم؟
چـوتـو غمخـــواري ندارم، بروي گـر از كنـارم!
تـوبگـــو بـا صـد سبــد پـره نـرگس وگل ويـاسمن چــه كنــــم؟
بـــي تـــو مـــن چـــه كنـــــم؟
پشيمــان شـــدم
درآن روزگـــاران،
كه دل بـا توخـوش بـــود،
نوشتـــــم بــرايت،
بــراي تـــوام.
اگـربـاد و بــاران،
اگـــــرآتــــش و دود،
جهــان را بپــاشد،
فـــداي تــوام.
كه در هـواي تـــوام،
همنـــــــواي تــــوام(2)
چـــواز دل بــريدي همــــه مهــــر مــن
بـه طـوفـــان سپــردي تـوآن پيـــرهـــن.
ازعمـــري كـه بـا يـاد تـوشـد بـه ســــر
بـه پــاي تــواي بـي وفــــا شــد هـــــدر
پشيمـــان شـــدم، پشيمـــان شـــدم، پشيمــــان شـــدم.
چـــرا در خيـــالــم نمــانـدي؟
چـــراهمصـــدايـم نبــــودي؟
چــه بيهــــوده مي گـــويم امشب كـه هــرگــز
تـوحتـي، صــــــداي خــودت هـــم نبـــــودي!
بگــــو اي بـي وفــــا، چـــه كــــردي بـا دلــــم؟
كــزعشقـت بـه جـــز غــــــم نشــــد حــاصلـــم
دگـــــــربـا تــــواز گفتگــــــــو خستـــه ام،
ازاين عشـق واين هـاي و هــو خستـــه ام،
ازآنچـــــه ميـــــان مــن و تـــو گـذشــــت،
كـه در دشت غـــــم، جـــانـم آواره گشــت،
پشيمـــان شـــدم، پشيمـــان شـــدم، پشيمــــان شـــدم.
ازايـن عشـق، كـه همچـــون بـاران، تـا بـردل آمــد، نشست
فــرو ريخت ، آوارغـــــــم را، تـا پشت صبـــــرم، شكست.
پشيمـــان شـــدم، پشيمـــان شـــدم، پشيمــــان شـــدم.
.
















ابتدا نيت كنيد
سپس براي شادي روح حضرت حافظ يك صلوات بفرستيد
.::.حالا كليد فال را فشار دهيد.::.