تبليغاتX
باران
گندم برای راندن آدم بهانه بود ورنه بهشت این همه هم ماجرا نداشت

 

جــدال پنجـــره و بــاد، آن طــرف پــاييــــــز

 

اجــاق گــرم و قـديمي، دو صنـــدلي يك ميـــز

 

دو طـــرح كاســـه، يكي جنس آتش و گل بــود

 

يكـي شكستــــه ازآب و آسمـــــان لبـريـــــــــز

 

ونيمـــــه هـــاي مــن و تــو شبيــه سيبــي شـد

 

كه نـاگهـــان به ميانش نشست، چــاقو، تيـــــــز

 

حمــل به حــوت زسيـد، آب غــرق آتــش شــد

 

و گـــرگــرفت، تــن ميـــزوصنـــدلي هـا نيــــز

 

شكست پنجـــره همچــون، غــــرور من نـاگـاه

 

به چنگ بــاد كه رقصيـــد، پـــرده آويــــــز…

 

رسيــــد شعلـــه ســـركش، به پـاي خاكستــــــر

 

و گــرگ وميش هــوا، سرد بود و وهـم آميــــز

 

جــــــدالهـــا كه بـه پـايـان رسيــــــد آذر بــــود

 

و رنگ ايـن طـرف پنجــره، همـــان پَاییـــــــز

 

 

                                  


 

 

پــرنده مــرده، پــرده هــا كشيــده، تـار بي صــــدا

 

شكستـــه زخمـــــه وقلــــم، َوســــوختــه كتـابهـــــا

 

نگـــاه قـــاب كج شـده، اسيـــــر وهــــــــم مي شوم

 

وقطـره قطــره قطــره دور مي شود گذشته، طــا--

 

--قتــم نمــانده تـا بگــويم از شبــي كه رفتـــــه اي

 

شبــي كــه چشمهـــاي مـن، تمــام خــاك كــوچـه را

 

ميـــان دستهـــــــا گــــــرفت، يـادگـــــــــار رفتنت

 

وخـــاطـــرات كهنـــه را مـــــرور مي كنم دوبـا—

 

-- ره شــايـد از دوبـاره هــا، توبشكفي در اين قفس

 

در اين اتـاق پــر ز رنگِ خـون و پــر، كه انتظـا—

 

ِرديـــدنــم، هـــــلاك مي كنـــــد اگـــر، ازآسمــــــان

 

نيــــاورد خبـــــــر، بـــــراي بــاورم كســــي و يــا

 

ستـاره اي كه هــر سحــر، زخـواب من سفــر كنــد

 

ازآن مســافــري كه رفتــه بي خبــــــر بـه نـاكجــــا

 

دراين هجــــوم وهــــم هــا، تو مـانده اي بــراي مـن

 

شبــي به خــاطـــرخــــــدا، كمـي ازآن كجـــا بيـــــــا

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 31 تیر1385ساعت 10:23 بعد از ظهر  توسط مسعود ارشادی فر  | 

 

 

ديگه هيچ وقت نمي خوام سر روي شونه ت بذارم

 

من ديگه حوصله از تو شنيدن ندارم

 

آره حس عاشقي مرده تو من تموم شده

 

نمي گم عشق بده حوصله شو من ندارم

 

وقتي كه قرارباشه با هـركي عاشقي كني

 

هـي فقط زخمي بشي يه ذره مرهم نرسه

 

بشيني تنهاييت و از ته دل سوت بزني

 

وقتــي كه تـــرانه شــد به درد آدم نرسه

 

ديگه فرقي مي كنه كوير باشي يا رودخونه؟

 

حس عاشقيت بــره يــا بميــــره يـــا بمـــونه؟

 

من از اول واسه تـو گفتـ‌‌‌ـم وگفتــم، نشنيدي

 

من واينجوري كه هستم يانخواستي يانديدي

 

مي دوني ميون ما قـد يه دنيا فاصله ست

 

اما اين ترانه هـا چه خوب چه بـد مال منه

 

كاش مي موندي مث مهتاب تو همه شباي من

 

مث اين تـــــرانه هــا كه تا ابــــد مال منه

 


                  

مي خوام از نگـاه اون پنجـره رد شـــم، نمي شه

 

مث طـــوفان يـا مث بـارون و شبنـــــم، نمي شه

 

بـا دو تـا چشــم سيــاه انگــاري جــادو مي كنـــه

 

آخـه خورشيـد وشب و دريــا كه بـاهــم، نمي شه

 

وقتي كه پلك مي زنه، آسمــــونم گرگ و ميشــه

 

اگه بارون ببـاره، رنگيــن كمــــون پيــدا مي شه

 

اگه اون چشـــم سيـــاه خــواب بمـــونه، يـا نباشه

 

خورشيــد از كجـا بيـاد، فردا چه جوري فردا شه؟

 

نكنــه يــه روز يكي جلــــوش يـه ديــــوار بكشــه؟

 

رو گلـــوي شعــــر مـن، يـه حلقــــــه دار بكشـــه؟

 

اگه جـــادو مي كنــه، يا شب وخورشــيد بـاهــاشـه

 

دل مــن نمي تـــــونـه از پـاي پنجــــــره پـــا شـــه

 

سـرنوشتــــم مي گـــه بـا پنجــــــره بــايـد هميشــــه

 

بمــونم آخــه چشـــام، از اون نگـــاه رد نمي شـــــه

 

  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

+ نوشته شده در  جمعه 30 تیر1385ساعت 11:57 بعد از ظهر  توسط مسعود ارشادی فر  | 

 

يـادمـه چـي گفتي بهــ‌‌ــم، وقتي شنيدي مي خوامت

 

گفتي بـرو كالي هنوز، وقتي رسيدي مي خوامت

 

چقـدر واسه ت سازمي زدم، برات مي گفتم ازدلم؟

 

حتـي تـو رد گــريـه هــام، بازم نديدي مي خوامت

 

 

بشكنه اين دست كه نمك نداره

 

بسـوزه اين دل كـه كلك نداره

 

 

حـالا كه اينجـا رسيــدم، شـايد تو هــم خانوم شدي

 

امـا چه فايــده بدونـم، وقتـــي بــرام تمـــــوم شدي

 

مثل يه سيب رسيـــده، توآسمـــون تا چـــرخيــــدم

 

هــرچـي كه گشتــم دلـــم و ازتـو نشـــوني نديـــدم

 

تو راس مي گفتي اون روزا، من بودم و يه دل كال

 

باتـو مث آينــــه بــودم، باتـو مي رفتــــم تــو خيـال

 

 

بســوزه اين دل كـه كلك نداره

 

بشكنه اين دست كه نمك نداره

 

خيال نكن روزا همه يه جورن

 

 يا آسمـون چــرخ و فلك نداره

 

                          


 

حـــالا كه فاصلـــه ميــون مـا، فنجـــون وميــزه

 

كاش مي گفتم واسه مون جاي چايي، قهــوه نريزه

 

فال وتلخي ياي قهـــوه، فنجـــونا رو بـرنگــردون

 

خط هــاي درهـم وبرهـم، چي مي دونن از دلامون؟

 

كاش مي شد خط بزنيم، مشق سياه گله هــا رو

 

ازتو دفتردلامون، پاك كنيــم فاصلــــه هــا رو

 

آتيشي كه افتــادي ازآسمـــون توي تنـــم

 

توچشام نگا كني مي ياد صداي سوختنم

 

اگه تـوآتيشي و آتيـش مي گــن جهنمـــه

 

پس چـرا باتو پراز بوي بهشته پيرهنــم؟

 

سرنوشت من وتو، دست توئه، دست منه

 

حـرف آخــركدومــه؟ نشستنه يا رفتنـــه؟

 

حـــالا كه فاصلـــه ميــون مـا، فنجـــون وميــزه

 

كاش مي گفتم واسه مون جاي چايي، قهــوه نريزه

 

 


 

 

 

روبينه(افغاني)

اسم دختران افغان است.

 

 

دلــم ديــوانــه چشــم سيــاته

 

شب يلـــدا گرفتــار مــوهـاته

 

حسودي مي كنم من با دل خويش

 

كه هــر جـا مي روي او زير پاته

 

اگرجسمي، چرا رنگ خيالي؟

 

اگر ماهي، چرا روي زميني؟

 

توجسمي يا كه جاني، من ندانم

 

فقط دانـم برايـم نازنينـي

 

چرا رفتي تو اي روبينه من

 

كه چشمــان تو بود آيينه من

 

به جانم رفتي وآتش زدي تو

 

حالا شهــر هـراته سينه من

 

به خدا بي تو دلم مي ميرد

 

بي هوايت، نفسم مي گيرد

 


 

مي خواستمت شبيه حس بچه اي

 

 كه عاشق آسمون و بادبادكه

 

ياعاشق بي خبروساده اي كه

 

منتظــر رسيـــدن قـاصــدكه

 

دلم مي خواس جاده بشم زير پاهات

 

بميــــرم و زنــده بشـــم بــا نفســات

 

خواستم تن مثل گلت، نسوزه توي آفتاب

 

تا گفتي خورشيد و بكش، آفتاب پرس كشيدم

 

گفتي مي خـوام پر بزنم، آبيِ آسمـــون كـو؟

 

ترسيـــدم و تو دفتـــرم، برات قفــس كشيدم

 

راس مي گفتي تو شدي زندوني دستاي من

 

مني كه پــر بـودم ازهـــواي شك و سؤظن

 

مي دونستي كه تو رو مي خوام و چشماي تو رو

 

امــا ايـن آخـــري يـا، فقط مـي گفتــي كـه بــرو

 

تا يه روز پر زدي و ميون ابرا گم شدي

 

نمي دونم رو زميني حالا يا تو آسمــون؟

 

نمي خواستم هيچ چيزي ديوار بسازه بين ما

 

اما با دست خودم، تيشه زدم به ريشه مــون

 

تا ابـد داغ تو پيــداس تو نگام

 

اگه پیدات بکنم باهات می یام

 


 

 

 

به نامِ ناميِ يــزدان، به نامت اي وطن ايــــران

 

به نامِ نامي ات در ياد، كه نامت شاهِ شرقي باد

 

به آن كشـور گشــا آرش، كمانــدار لبِ جيحــــون

 

به مــردانت كه صحـراهـا،بود ازخونشان گلگون

 

به روح آتش پاكت، مقــدس درتب و ســـرما

 

كه ازمهـروطــن سوزد، ميانِ سينه هـــاي ما

 

به كيكاووس و جـــامِ پرفــــروغِ جــــم

 

كه يك موجــش بشـويد، ماتــمِ عــــــالم

 

به رودابــــه كه پرورد آن يلِ شيـــران

 

به آن گــردآفــريد، آن دختر ايــــــران

 

به رستـــم، آن تهمتن مـــردِ بي همتــا

 

به فــردوسي، كزاو تابيـد خورشيـدت

 

ستيــغِ سخت و مغـــرورِ دمـاونـــدت

 

خليجِ فـــارس، آن دريــايِ جــاويـدت

 

كه در پايت دل وجـان ريختن كاربـزرگي نيست

 

غـم ودردِ وطـــن را آنكه در قلبش ندارد كيست؟

 

به نامِ نامي ايـــــران، به نامِ سرزميــنِ عشق

 

به نامِ نامي خـاكي، كه يادش همنشيــن عشق

 

قســـم برســــوزِ نـايِ ني، كه جزاصلش نخواهم هيچ

 

كنون مطرب بزن ني را، كه جزوصلش نخواهم هيچ

 

بيا ساقي در اين خلوت، چــراغِ جــام روشـــن كن

 

به يـاد سعـــدي و حـــافظ، دلِ خيــام روشـــن كن

 

هزاران جان فـــداي خــاكِ زرخيــــزِ تـــواي ايــــــــــران

 

هزاران دل به خـــون خفتـه به پاييـــزِتـــواي ايــــــــــران

 

 


اين همه آسمونه، يه جا ديگه پرنده باش

 

بذارآسمون من، بمونه با تنهايي ياش

 

اين همه صب تا غــروب، نامــه مي دي كه چي بشه؟

 

چي مي خواي از دل من، مي خواي واسه تو كي بشه؟

 

اشكـــاي پشت چشــات، قــد يـه دريا مي مونن

 

واسه وقتي كه لبات، از دروغات جا مي مونن

 

دلــم مي خــواد از ايـن به بعـد، يـادت بمـونـه هميشــه

 

تو كـوچـه تون لي له بكش، كــوچــه ما شلــوغ مي شه

 

توهمــون درختــي كه يادگـــاري روي تنت

 

آدمــا اسمشــون و مي كـنن و سفــر مي رن

 

خودت و عروسكي كردي تو دست اين و اون

 

مي توني خيال كني، همه واسه تو مي ميرن!

 

تــو چشــات پـراز فــريبــه، نه معمـــا يه سرابي

 

تويه كابوس بزرگي، كي مي گه خيال و خوابي؟

 

 دلــم مي خــواد از ايـن به بعـد، يـادت بمـونـه هميشــه

 

تو كـوچـه تون لي له بكش، كــوچــه ما شلــوغ مي شه

 


 

مي خوامت قــد همـــه پـاپــري يـا، كاكليــــا

 

قـــد حـرمت يه شــاخ سبيـــــل پهــــــلوونـــا

 

مي دونم بـاهـاس بيام خواسگـاريت، خوب حاليمه

 

باعث معطلــي، دسـتــاي پــــوچ و خــاليمه

 

كاش مي شد دورت بگردم، حـاليتـــه؟

 

خـــودم وفــدات مي كردم، حــاليتــــه؟

 

 

اين چـاقــوي زنجـوني رو باهاس ديگه غلاف كنم

 

محض خاطـرخـواهي تـو، خوش ندارم خلاف كنم

 

عشقمـه پا به پات بشـم، با هـم بـريم امـــام رضــا

 

توبـه كنـم از بدي يـا، بشــم يـه مـــرد ســر بـه را

 

كفتــــرجلــــد تــوباشـــم، حــاليتــــه؟

 

از ســر بـــوم تـوپاشـــم، حــاليتــــه؟

 

 

بـه كلــاه مخمليــــــم زيــر گــذر نگـــا نكـــن

 

اسمت ومي دم بكــوبن روي پشتــم به هوات

 

به امــونم نرسي روزام مي شــه تـيره وتــار

 

يـه هـوديدي خودم وتو چارسوكشتم به هوات

 

كشتــــه نـاز و اداتــــم، حــاليتــــه؟

 

مث ســايه پا به پاتــــم، حــاليتــــه؟

 


 

 

وقتي تــن خستــه مـا، زخمــي دست پيـرهنه          قصــه مـرهــم كدومــه؟

 

وقتي كه حرف آخـروتيشـه به ريشه مي زنه         آفتـاب وشبنـــم كدومـــه؟

 

 

وقتي تو دستات قفسه، وعـده آسمــون چيـــه؟

 

وقتي تو قولات هوسه، حرفاي اين واون چيـه؟

 

شباي دل شكستـه هــا، چــراغ وفانوس نمي خـواد

 

غـروب اين نشسته هـا، اين همه افسوس نمي خواد

 

اسبـاي سـرخ قصه رو، اگه دوباره زين كنيم

 

ستاره رو مثل نشون، توجاده نقطه چين كنيم

 

اگه پــرنده هـا بيـان، تو آسمـون پـربــزنـــن

 

از روي كوه ها رد بشن، راه وبه ما نشون بدن

 

خط خطي هـاي شعرامون، دوباره خوندني مي شن

 

بــــداي قصــه مي گـذره، خوبي يا موندني مي شن

 

دوبــاره روي ديـــوارا، پنجـره نقـاشـي مي شـه

 

به جاي بغض بي گلو، حنجـره نقـاشـي مي شــه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 

 

 

 

                     

+ نوشته شده در  چهارشنبه 28 تیر1385ساعت 6:18 قبل از ظهر  توسط مسعود ارشادی فر  | 

  

  •  

وا فــريـادا عشق؛ وا فــريـادا  

                  كـارم به يكي طـرفه نگار افتـادا

 

 

گـــر داد دل شكستــه دادا؛ دادا

                ور نه من و عشق؛ هـرچه بادا، بادا

                                                  ابوسعيد ابي الخير

                          
 
 
 
 
 
 

زن ايــرانــي دلش؛ وسعت دريـــا رو داره

حتي وقتي شونه هاش؛ غصه دنيا رو داره

به لطافت بهــاره؛ به صلابت يه  كـوهــــه

زن ايرانـي نجيبه؛ مهــربونه؛ با شكوهـــه

 

زن ايـراني رفيق مــــردشــه

همــدم تنهـاييـــاو دردشــه

زن ايرانــي صبوره؛ نگو نيس

بنويس بانوي شرقه؛ بنويس

خون رودابه رو داره  تو تنش

بوي تهمينه پره  تو دامنش

 

با لالاييش مي تونه؛ سهراب وآرش بسازه

كـاوه از تو دامنش؛ به قلب ديوا مي تــازه

 

شبـا وقتي تو نگاش؛ خورشيـد و حتي مي شه ديد

تنهــا با خودش مي شه؛ رفت و به اسطوره رسيد

 

زن ايــرانــــي واسه من؛ واسه تو؛ همـــه  كسه

زن ايــرانــــي مث خاك وطــن؛ مقدســـه


 

منتظر نامه هـاتم؛ تا بخونم با چشم خيس

 

اما جاي دوس‍‌‍تت دارم؛ برام معما ننويس

 

ساده بگو؛ ساده مث حـال وهــواي بچگي

 

شايد بشه  پا بذاريم؛ باز تو روزاي بچگي

 

دوباره با خنده هـامون؛ گوش فلك رو كر كنيم

 

رو بالش خاطـره هـا؛ خستگي مون و دركنيم

 

چشم بذارم قايم بشي؛ پشت ديوار خونه هــا

 

تا واسه پيدا كردنت؛ بشم مث ديوونه هــا

 

تنهـــاي تنهـــا بشينم؛ تنگ غروب آسمون

 

يه قلب عاشق بكنم؛ رو تن كاج كوچه مـون

 

كاش تو مي ياي خواب نباشم؛ماه و ببينم دوباره

 

يا چشمك ستاره رو؛ وقتي تو شب پا مي ذاره

 

هر چي كه مي خواي بنويس؛ براي اين چشماي خيس

 

اما جاي دوستت دارم؛ بــرام معمــــــا ننویس


 

 

وقتي سنگــاي  يه قل  دوقل؛ تو بازي  مي شكنــه

         يه جــوري زل مي زني؛ انگــاري تقصيـــرمنــه   

پا مي شي؛ قهرمي كني؛ بيرون مي ري از تو بازي

       هي باهات حرف مي زنم؛ شونه ت وبالا مي ندازي

سنگــا شايد بتـونــن؛ فـاصلـــــه مـون و كــم كنــن

         نمـي خــوام خــراب بشه ؛ پـل ميــون تــو و مــن

نمي خــوام مثـل دلــم؛ بشكنــن و دوبــــــازه بــاز

         بمــــونـم با غــم تــو؛ تو شبـــــاي دور و دراز....

هميشــه وقت عـــــــروس بـردن من كـه مي رسه

         يه دفـه خستــه مي شـي؛ بهـم مي گي بازي بسـه

تـو مي دونــي تو دلــم؛ نيت بـــردن نــــــدارم

         حتـي وقتـي بيشتر ازنــوبت تـــو بـــار مي يـــارم

يه بهـــونـه س بــازي مـون؛ تا بشينم كنـار تو

           تـا دوبـــاره ببــري؛ اين دل پــاك بــاختــــه رو

امـــا حيف كـه تـوفقط؛ شكستن و خوب بلدي

           تـا تـه بـــازي غـريبـــه موندن و خــوب بلـدي

َََََََََََََََََََََِِِِ-----------------------------------------------------------

 

 

تو را كه گريه مي كنم

به زمزمه كه مي رسم

تو مي شوي همه كسم

نه اشتبــا ه  مي كنـــم

تو مي شوي تمام مــن

صداي مـن؛ كلام مــن

 

تو را كه گريه مي كنم

ميــان درد و خــــاطره

سكــوت ســرد پنجــره

رفيــق بـــاد مي شـــود

ســتاره داغ مي چكـــد

خزان به بـاغ مي رسد

 

تو را كه گريه مي كنم

قطـــار سوت مي كشد

گذشتــه؛ حـال مي شود

 

تو را كه گريه مي كنم

زمـان به صفر مي رسد

زمين به خواب مي رود

 

 تو را كه گريه مي كنم

شكستــه قـايقــي شــوم

كه در هجوم آبهــاست

 

 تو را كه گريه مي كنم

دوباره عـــاشقي شـــوم

كه بي تو در سرابهاست

 

 تو را كه گريه مي كنم

نفس ؛ شـماره مي شود

 

 تو را كه گريه مي كنم

جهان؛ ستــاره مي شود

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ................................ـــــــــــــــــــــــــــــــ

 

خيلي زود تمـوم شدن حرفا ميون تو و من

 

پا گذاشتـه انـگاري سرما ميون تو و من

 

كي نشسته راس بگو توي دلت به جاي من؟

 

كه ديگه نمي رسه به گوش تـو صداي من

 

واســه اين بي كسي يام، حتي تـــو هــم كس نبودي

 

مــن فقط خيــال مي كـردم، تـــو مقــدس نبودي 

 

به خيالم تــو مي ياي، بانــوي قصه هام باشي

 

بشي مثل خــود مــن، تـا هميشــه بـاهام باشي

 

مــن نباشـم شبـات و بـدون فـانـوس مي شيني

 

روياهات خواب مي مونن، يكسره كابوس مي بيني

 

هنوزم شبام و با عكساي تــو ســر مي كنـم

 

گاهي مثل اون روزا، خوبيت وباورمي كنـــم

 

واســه اين بي كسي يام، حتي تـــو هــم كس نبودي

 

مــن فقط خيــال مي كـردم، تـــو مقــدس نبودي

 

 

  


 

 

سفر از توي دلا شروع مي شه، نه با سوت يه قطــار

جاده ها فقط بهونه ن واسه ما، واسه اشك و انتظــــار

وقتي بين دستاي من، فاصله يه كوهه تا تو

وقتي حتي نمي تونم، بخونم حرف چشاتو

وقتي بي ستــاره مي شـه آسمــون

حتي ماه نيست ديگه توي شب من

آتيشت فقط مي ســوزونه مــــنو

پــره خــاكستـــره روي لب مــن

مي شه من مسـافرجايي جزاينجا نباشم؟

ديگه فرقي مي كنه،اينجا باشم يا نباشم؟

جاده ها، خطهاي آهن، وقتي رفتن برمي گردن

سفــر امــا اتفـاقه، كه مي افتــه تو دل مــــن

وقتي تنهايي و غربت، پرمي شه تو خـاطـرم

جـاده باشـه يا نباشـه، مـن ديگـه مســافــــرم

------------------------------------------------------------------

 گنـــدمهـای نيمـه رسيـــــده

                          (رمان)

شامل ۱۰ فصل،و۲۷۹صفحه است كه در تيرماه ۱۳۸۳ توسط نشر گلشن راز

درموسسه فرهنگي پژوهشي چاپ ونشرنظربه چاپ رسيده است.

برای تهیه کتاب لطفا با نشر نظرِ تماس بگیرید.

تلفن: تهران ۸۸۸۲۸۹۰۳ / ۸۸۸۴۳۲۹۴

 

قسمت هايي ازفصل ها

 

بهروزمجرم نبود، اما مدارك و دلايلي كه وجود داشت ونيزشهادت شهود، او را

مردي  جنايتكار وسنگدل معرفي مي كرد، وتنهاعاملي كه باعث مي شد گاهي،

 حس ترحم بعضي ها نسبت به او برانگيخته شود، مظلوميت وصداقتي بود

 كه درچهره وكلامش ديده مي شد. اگرچه به نظربسياري اين مظلوميت، پوششي

 براي سنگدلي وبي رحمي او بود، ولي..............

 

 

 

                                                                             فصل اول:آغاز رمان

                       

                         -------------------

   ‍‍

با چاقو، يه (مرگ برشاه) باحال رو ديوارسفارت كندم . چشت روزبد نبينه،

 دوتاآژان كه اون ور خيابون واساده بودن ما رو ديدن، يوسف ناكس  وقتي

 ديد آژانا دارن مي يان طرف ما، سه شماره ما رو دو دره كرد ويه دفه در

 رفت. منم يه مشت پرملات حواله يكيشون كردم، كلاش پرت شد تو جوب آب

 خودشم ناكارشد، بيچاره گيرپاژ كرد. بعدشم بااون يكي درگيرشدم.يوسفم كه

 ديد نه بابا ما كم نياورديم برگشت. دوتايي آژانا رو تامي خوردن زديم،

آش ولاش شده بودن، يكيشون بي سيم زد، نفهميدم يه دفه ازكجا يه ماشين

 ريو پرازسربازاي گارد جاريدان ريختن سر ما، حالا نزن، كي بزن، خونين و

مالين ولوشده بوديم،چنان كتكي خورديم كه جفتي مون دراز به دراز

 بيهوش شديم.

 

 

 

 

                                                                         فصل دوم: ص 50

                              ----------------------

 

 

 

 

.......................يه شب رفته بودم خونه يكي از بچه ها، چند تااستكان

عرق خوردم.

آخرشب كه اومدم بيرون يه ماشين گشت واساد. يه مامور بااسلحه پياده شد

گفت: بيااينجا،(ها) كن بينم.

منم (ها) كردم.

پرسيد: كثافت مشروب خوردي؟

گفتم: آره خوردم.

با قنداق تفنگش همچي كوبيد به سينه م كه هرچي خورده بودم پريد.بعدم يه

 فش ركيك نثارم كرد. منم قاطي كردم، باتيزي كفشم محكم زدم توساق پاش،

يه هو بيچاره تلنگش در رفت و ولوشد رو زمين،اسلحه از دسش افتاد ويه گوله

 در رفت خورد وسط خيابون،سه تاي ديگه شون فوري پريدن

پايين........................................

 

 

 

                                                                 فصل دوم:ص 57

 

                     --------------------------   

 

بااين سوال ناگهان، رنگ از روي ناهيد جنتي پريد، نگاهي به قاضي كرد.

مادرمهتاب دستش را گاز گرفت، ساعد سعي داشت نگرانيش را پنهان كند.

 دادگاه يكباره ساكت شد،همه مبهوت بودند و منتظرجواب.

ناهيد جنتي پس ازچند لحظه تامل گفت: بله....درست است....ولي....ولي

 به نظرم نسبت..............

 

 

 

                                                             فصل چهارم: ص127

                  -----------------        

 

گفت: سلام بانو، ازشبي كه ازآن دورها، قدم دراين باغ گذاشتم ستاره هاي

 بي شماري آمدند ورفتند.بعضي ها هزاران سال پيش مرده بودند وبعضي

 به من گفتند  درجنوب شرقي اين باغ دري رو به دريا بازمي شود، آنجا كه

 آب وآسمان،درزيرنوازش نسيم،باهم پيوند مي خورند.دوآبي بيكران.

 ومن مسافرتشنه آن دروازه ام،آنجا كه رنگ خوشبختي ها،آبي ست و

ستاره من درآن تلاقي منتظراست.

به غيرازاين راه نمي دانم،آيا درآن انتها دري هست؟ اگرستاره من نيزمرده باشد چه؟

 

 

 

                                                            فصل پنجم: ص 144

 

                           --------------

 

 

قا ضي گفت: همانطور كه عرض كردم، الان مسئله اي را به من اطلاع دادند

 كه مجبورم براي رسيدگي و تحقيقات بيشتر وجامع تر، ختم اين جلسه را

اعلام كنم. ازصبر و تحمل همه متشكرم، جلسه بعدي يك هفته ديگر

تشكيل مي شود.

كسي به غيرازفياض نمي دانست چه اتفاقي افتاده؟ همه دربهت فرورفته بودند.

مادرمهتاب ازساعد پرسيد: به نظرشما يعني چي شده؟

 

 

 

                                                             فصل هفتم: ص 191

                          -----------               

 پنج دقیقه به سه بود که نیلوفز ازتاکسی پیاده شد. پول را داد و در پیاده رو

هنوز به منزل بهروز نرسیده بود که خانمی گفت:سلام ببخشید ممکنه چند

لحظه وقت شما رو بگیرم؟

نیلوفر زنی را دید تقریبا چهل ساله. زنی که زیبا بود و لبخند ملایمی به لب

داشت.

گفت:خواهش می کنم بفرمایین.

- فقط خواهش می کنم که حرفای من. بین خودمون بمونه. دلم نمی خواد

هیچکس بدونه. حتی.............

 

 

                                                       فصل دهم: ص ۲۴۵

 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

شبـا كه آبــي مي سوزن، ستــاره هـاي آسمـون

دلم مي خواد خواب ببينم، ماه اومده  تو خونه مـون

تو قصـه هـاي خــواب مـن، جاده پراز شقـايقـه

مـاه افتــاده تو رود خــونه، منتظــــر يه قــايقـه

قـايق دستــام توي آب، مـاه وفقـط مي ترســونه

ســوار قـايق نمي شه، تو رود خـونه جا مي مونه

گـــاهي شبيه كابوســه، گــاهي به رويــا مي مونه

تعبيــر خـوابـاي  منــو، تو اين شبـا كي مي دونه؟

آفتــاب مي يـاد سـر بزنه، مي گـم ديگه مـال منـه

امـا مي بيـنــم دلـم و، يكـي دوبــــاره مي شكنـــه

ابـرسيــاه آسمـــون، دنبــال آفتـــاب افتـــــاده

بس كه بهش خيـره شده، حتي چشاش آب افتاده

 اونوقت ديگه روز وشبم، لبريزه بوي بـارونه

گـــاهي شبيه كابوســه، گــاهي به رويــا مي مونه

تعبيــر خـوابـاي  منــو، تو اين شبـا كي مي دونه؟

شـايد اگـه چشـاي تو، يه شب بيـان تو خـواب من

وا شـه طلسـم آرزو، آب بشـه اين ســـراب من

 

 =============================================================

 

روز اول يادته، واسه ت چه حرفـــا مي زدم؟

 

مني كه حـالا مي گـي انـــدازه دنيــــا، بــدم!!

 

مني كه گفتــه بـــودم، تــويـي بهشتــــــم

 

حتي تو ترانـه هــام، واسه ت نوشتــــــم؛

 

خانــومي، چشـم تــو همتـــــــــا نداره

 

تو دلـــم، جـز تــو كســي، جــــا نداره

 

بگـذر از گنــاه من، تو راس مي گـــي

 

اشتبـــاه از دل مـن بـــود خانــومي

 

هــي مي گفت بهت بگــم دو‌‍‍ِسـت‌ دارم

 

آخــه دل وصلـــه تن بـــود خانــومي

 

خانومي خوب مي دونم كه دنياارزش نداره

 

عاشقي، عاشقيـه، ربطـي به خـواهش نداره

 

دنبــال كسي بـرو كه مثل مـن بد نباشه

 

انقدر نمك روي زخماي كهنه ت نپاشه

 

بـتــونه بـاهـــات بمـونه، از حـالا تا هميشــه

 

يه كسي مثل خودت، كسي كه عاشق نمي شه

 

خــانـومی بـازم می گـــمَ چشم تو همتــــا نداره

 

هنـــوزم مثل توهیچکــس تودلــــم جــــا نداره

 

                      """""""""""""""""""""""

 

اگه گفتــه بـودي آره، اگه مــونده بـودي بـا مـــن

 

اگه مي رسيد هميشه، پل دستــــاي تــو تـا مــــن

 

اينهمــه در به در ديـــار غــربت نبــودم

 

بي تو همخونه تاريكي و حسرت نبــودم

 

اگه مي ذاشتـي دل و تو دست عشق

 

اگه دريــا رو مي كـردي تكيــه گـاه

 

اگه ديوونـــه بــودي، شبيــــه مــــن

 

اگه مي مــوندي بـرام، يه تيكه مــاه

 

شب فراري مي شد از خونه اي كه تو مـاهِ شي

 

جـون مي داد غصه تو اون دلي كه تو پناهِ شي

 

من كه گفتم تو چشات باغ بهـــاره

 

دل مــن طاقت دوري شو نــــداره

 

من كه لحظه، لحظه مو با تو نوشتم

 

تـو رو تو تــرانه هــام يــا تو نوشتم

 

توي اون روزاي آبـي، شبـاي پر از ستـــاره

 

 اگه مـونده بـودي بـا مـن، اگه گفته بودي آره

 

             


ســايـه مـن رسيــده  تـا لب بــــوم

 

تـوهنـــوزم بلنـــدي مثــل آفتـاب

 

كاشكي مي شد دست من وبگيري

 

تـا برسيم بـا هـم به اوج مهتــاب

 

اگه يه روز بياد كه بي تو تنهـــا

 

توشب تلـــخ خــاطـــره بمونـــم

 

ترانه هـام بي تـو بشن يه دريـــا

 

كسـي نباشـه تـا براش بخونــــم

 

مثل يه طــوفـان پي تو تــا ابـــد

 

سرمي ذارم به كوه و دشت وصحرا

 

تـا همــه يادشـــون بــره بعــد مـــا

 

يه روز يه مجنــون بـود وناز ليــــلا

 

حـالا بيــاتو چشـم مــن نگـــا كـــــن

 

تـاغـــم دنيــــا بـــره از خـــــاطـــرم

 

مـــاه منـي بمــــون تو قلب شبـــــام

 

مي خـوام با تو تا خود خورشيد برم

ا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شب اومـــده كمــون شـده، تو خــواب ابــرواي تــو

 

ســـايـه دريـــــا افتـــــاده، پشت شب چشـــــاي تــو

 

يه شب اگـه مثل مـوهـات، ســربذارم رو شونه هات

 

شــايد بشه كـه مـوبه مـو، قصــه هـام وبگـم بــــرات

 

قصـه عمــري كه روزاش، بي تــو هــــدرشدن همــه

 

شبــاش كـه بــي خيــال تــو، يـه ســـرگذشت مبهمــــه

 

قـــد تمـــوم غصـــــه هـــام؛ قـــد همــــــه تنهـــــاييـــــام

 

تـوهــرنفـــس دوِست دارم؛ تـوهــرنفــس تو رو مي خوام

 

وقتـي كه نيستــي انگـاري، تمــوم دنيــا خــاليـــه

 

توچشـــاي تـوگـ‌‌ـــم شــدن، يـه قصــــه خيـاليــــه

 

تنگــــه لبــاس واژه هـــــا، براي حـرفـاي دلـــــم

 

كاشـكي مي شد برات بگم، بي تودلم چه حــاليـــه!

 

 قـــد تمـــوم غصـــــه هـــام؛ قـــد همــــــه تنهـــــاييـــــام

 

تـوهــرنفـــس دوِست دارم؛ تـوهــرنفــس تو رو مي خوام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        

 

ا

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 23 تیر1385ساعت 2:20 قبل از ظهر  توسط مسعود ارشادی فر  | 

ابتدا نيت كنيد

سپس براي شادي روح حضرت حافظ يك صلوات بفرستيد

.::.حالا كليد فال را فشار دهيد.::.

براي گرفتن فال خود اينجا را كليك كنيد
دریافت کد فال حافظ برای وبلاگ

انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس